امام علی (علیه السلام) در یکصد و نود و دومین خطبه نهج البلاغه (قاصعه)، ضمن تشریح فضای ظهور و ستایش مقام و منزلت حضرت رسول (صلی الله علیه و آله) می فرماید: «يَرْفَعُ‏ لِي‏ فِي‏ كُلِّ يَوْمٍ مِنْ أَخْلَاقِهِ عَلَماً وَ يَأْمُرُنِي بِالاقْتِدَاءِ بِه‏». به این معنی پیامبر رحمت هر روز دیدگان امیر مؤمنان را به بابی از ابواب علم و اخلاق خود می گشود و ایشان را به بهره گیری از آن فرا می خواند، تا بدانجا که آن حضرت ضمن حضور در خلوت رسول اکرم «لَقَدْ كَانَ يُجَاوِرُ فِي كُلِّ سَنَةٍ بِحِرَاءَإ فَأَرَاهُ وَ لَا يَرَاهُ غَيْرِي‏»، هم افق با نفس و جان آن حضرت، همه آنچه آخرین پیامبر خدا می دید، مشاهده می کرد: «أَرَى نُورَ الْوَحْيِ وَ الرِّسَالَةِ وَ أَشُمُّ رِيحَ النُّبُوَّةِ وَ لَقَدْ سَمِعْتُ رَنَّةَ الشَّيْطَانِ حِينَ نَزَلَ الْوَحْيُ عَلَيْهِ ص فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا هَذِهِ الرَّنَّةُ فَقَالَ هَذَا الشَّيْطَانُ قَدْ أَيِسَ مِنْ عِبَادَتِهِ»، تا بدانجا که مصطفای الهی درباره ایشان فرمود: «إِنَّكَ تَسْمَعُ مَا أَسْمَعُ وَ تَرَى مَا أَرَى إِلَّا أَنَّكَ لَسْتَ بِنَبِيٍّ وَ لَكِنَّكَ لَوَزِيرٌ وَ إِنَّكَ لَعَلَى خَيْرٍ».
شامه ای که غیب را می بوید و نسیم غیب را استشمام می کند و رائحه نبوت را می شناسد، تنها درانبیا و خاصان حرم امن الهی قابل مشاهده است، چنان که رائحه دل انگیز یوسف تنها مشام یعقوب را نوازش داد و یعقوب زادگان هیچ یک از این نسیم روح بخش بهره ای نبردند.

·

پسندیده شده توسط


شبکه مذهبی منتظران · طراحی . پشتیبانی رایانگان